رشد گسترده مراکز آموزش عالی در کشور در حالی صورت گرفت که دانشگاه ها سال به سال شاهد کاهش تعداد متقاضیان بودند به گونه ای که بنا بر اعلام وزارت علوم در سال تحصیلی ۹۷-۹۶ دانشگاههای دولتی ۶۴ درصد، غیر انتفاعی ۶.۴ درصد و پیام نور ۲۷درصد کاهش پذیرش دانشجو داشته اند.
در واقع بسیاری از ظرفیتها و هزینههای ایجاد شده در بدنه آموزشی کشور در عمل کارایی ندارد و این مراکز بعد از گذشت چند دهه نه تنها کمکی به رفع معضلات جامعه نکرده است بلکه خود به معضل اصلی در کشور نیز تبدیل شده است، بطوریکه در حال حاضر از یک سو شاهد افزایش آمار بیکاری در بین فارغ التحصیلان دانشگاهی هستیم و از سوی دیگر هم صندلیهای خالی از دانشجو، سالیانه بودجه هنگفتی از سرمایه کشور را می بلعند.
اما در روزهای اخیر شاهد انتشار درجه بندی دانشگاه های سطح کشور بودیم در حالیکه مجتمع آموزش عالی و دانشگاه علوم پزشکی گناباد در قعر جدول و تقریبا آخرین دانشگاه های کشور به لحاظ کیفیت علمی بودند.
مساله قابل تامل بودجه کلان و اتلاف وقتی است که اداره این دانشگاه ها به همراه دارد حال آنکه از دانشگاه توقع تولید علم و ارتقاء سطح آن می رود اما وقتی در قعر جدول هستیم اصلا چه ضرورتی برای تداوم فعالیت دانشگاه وجود خواهد داشت؟
شاید یکی از دلائل مهم این ضعف غیر قابل چشم پوشی را بتوان در این جستجو کرد که در حالیکه ده ها درصد از اعضاء هیئت علمی دانشگاه فردوسی مشهد، گنابادی هستند، اما در بومی گزینی در دانشگاه های گناباد به شدت دچار ضعف هستیم و نیروهای غیر بومی ای که استخدام می شوند، در کمترین زمان ممکن گناباد را ترک نموده و یا درصورت ماندن هم غالبا در رفت و آمد هستند.
وقتی کسی تعلقی به شهری نداشته باشد اصلا چرا باید برای سطح علمی آن شهر تلاش کند؟
به نظر می رسد در صورتی که مسئولین دانشگاه ها نمی توانند با یک اقدام انقلابی این معضل مهم را حل کنند، یا زمام امور را به کسی دیگر بدهند و یا اجازه دهند تا در طرح آمایش سرزمینی دانشگاه ها، در دانشگاه های بزرگتر ادغام شود تا پس از هزینه کردِ بودجه های کلان از بیت المال شاهد چنین کارنامه درخشانی نباشیم!
- نویسنده : عضو هیئت علمی دانشگاه
- منبع خبر : گنابادآنلاین
