حجت الاسلام پناهیان: ♦ ظاهراً ما ایرانی‌ها خیلی مقید هستیم برای زیارت حتماً دست به ضریح برسانیم و شاید بخواهیم به اندازۀ یک زیارت امین‌الله کامل هم کنار ضریح بایستیم! ♦ اینها تقیداتی است که خودمان درست کرده‌ایم که در اوقات ازدحام انصافاً صحیح نیست؛ نباید کسی اذیت شود. البته معلوم است که اگر راه باز باشد، […]
حجت الاسلام پناهیان:
♦ ظاهراً ما ایرانی‌ها خیلی مقید هستیم برای زیارت حتماً دست به ضریح برسانیم و شاید بخواهیم به اندازۀ یک زیارت امین‌الله کامل هم کنار ضریح بایستیم!
♦ اینها تقیداتی است که خودمان درست کرده‌ایم که در اوقات ازدحام انصافاً صحیح نیست؛ نباید کسی اذیت شود. البته معلوم است که اگر راه باز باشد، آدم جلوتر می‌رود.
♦ حتی در روایات آمده که وقتی برای زیارت می‌روید، اگر شلوغ بود و نتوانستید زیاد جلو بروید- مثلاً اگر در داخل صحن حرم هستید- همان‌جا را ضریح مطهر به‌حساب بیاورد.
♦ در ایام اربعین ممکن است تا بین الحرمین بروید و دیگر نتوانید جلوتر بروید؛ لذا همان‌جا را ضریح به‌حساب بیاورید و گریه و عزاداری خودتان را انجام دهید و برگردید.
♦ ضمن اینکه در سفر اربعین، همان لحظۀ اول که در این مسیر نورانی قدم بر می‌دارید، واقعاً یک حسّ و حال دیگری است؛ حسّ و حالی که گاهی در خودِ بقعۀ مبارکه هم ممکن است برای انسان پیش نیاید.
منبع:بیان معنوی
